در این هیاهوی وحشت صدای موذن که بلند می شود نوری میانه قلبت تولد سروری را جشن می گیرد و به پایکوبی ستارگان وجودت تمام آن گرگ های وحشی را می راند. به تکبیر که می ایستی انگار که دل از پریان دور و برت ربوده ای و آنگاه که آواز می کنی کلمات او را در خماری مستانه شان فرو می بری. به رکوع که می روی صدای شکستن تمام ستون های حقارت را می شنوی و دوباره قامت عزت راست می کنی. سر به سجده که می نهی دیگر پریان از هوش رفته اند و تو رهایشان کرده ای و در آغوش آن یگانه آرام گرفته ای؛ بلند می شوی، نگاهش می کنی، در خماری چشمان زیبایش مست می شوی و دوباره در آغوشش میروی...

     از این سفر پروازگونه دامن پر گل نمی توان کرد که دامن از کف می رود اما از گشت و گذار خیال در سخره تنگی های ننگی ها که فراری بود از غوغای زندان تنهایی ره توشه هایی بازمانده است (دو یاد، باقی در آینده...) :

دلشادم و دلشادم کز هر دو جهان دورم         زندانم و زندانم  و ز  هر  طلبی  سیرم

چون عشققناری خوان از هرفلک آسودان     آوازم  و  آوازم  از  عشق  نشان  دارم

آزاده منم در جان با تن به قفس زندان            می بارم و می بارم بر سرو سبکسارم

چشمانْ نگرانْ جاری از نرگس آزادی             میسوزم و میسوزم من داغ گران گیرم

بر دل شرری افتان از جور ستم داران             می میرم و می میرم من درد دگر دارم

آن درد سحرسوزی وآن ظلمت جهلانی          بر خیزم  و  بر خیزم  بر دل مددی  آرم

فریاد ستم سوزی آوای سحرگاهی               برخوانم و برخوانم در این شب بی نورم

فردا که سحر آید نوری به شبم بارد               برشورم و برشورم با این سر  پرشورم

                                                                          زندان اوین، تیرماه  86